مطالعه جدیدی که در مجله British Journal of Sports Medicine منتشر شده است نشان می دهد که اگر آمریکایی های بالای 40 سال هر روز به اندازه فعال ترین اعضای جمعیت از نظر بدنی پیاده روی کنند، می توانند حداقل 5 سال طول عمر خود را افزایش دهند.

نویسندگان این مطالعه با استفاده از یک مدل پیش‌بینی مبتنی بر داده‌های سلامت ملی و اطلاعات سرشماری دریافتند که ۲۵ درصد از جمعیت از نظر فعالیت بدنی هر روز معادل ۱۶۰ دقیقه پیاده‌روی با سرعت تقریباً ۳ مایل در ساعت تولید می‌کنند.

مطابقت با این سطح فعالیت، برای اعضای کم تحرک بدنی جمعیت، می تواند 11 سال بیشتر به امید به زندگی آنها اضافه کند.

طبق مدل پیش‌بینی، 25 درصد از افراد کم‌تحرک از نظر جسمی بیشترین افزایش را داشتند: به ازای هر ساعت پیاده‌روی که انجام می‌دهند، می‌توانند حدود 6 ساعت عمر خود را افزایش دهند.

رایان گلات، CPT، NBC-HWC، مربی ارشد سلامت مغز و مدیر برنامه FitBrain در موسسه علوم اعصاب اقیانوس آرام در مرکز بهداشت پراویدنس سنت جان در سانتا مونیکا، کالیفرنیا، که در این مطالعه شرکت نداشت، به مدیکال نیوز تودی گفت که پیاده روی باعث کاهش می شود. خطر مرگ و میر در تمام سطوح فعالیت

گلات گفت: «مزایای آن برای افراد غیرفعال بسیار مهم است، زیرا حتی افزایش اندک در فعالیت بدنی خطر ابتلا به بیماری‌های غیرواگیر و مرگ زودرس را کاهش می‌دهد.»

مطالعه ارتباط بین ورزش و طول عمر را تایید می کند
این مطالعه مشاهده ای است و از جدول زندگی جمعیت ایالات متحده در سال 2019، اطلاعات مرگ و میر در سال 2017 و داده های فعالیت بدنی از نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه در سال های 2003-2006 استخراج شده است.

دلالت بر علت و معلولی ندارد، اما فواید کلی فعالیت بدنی روزانه برای سلامتی کاملاً شناخته شده است و کمبود آن می تواند منجر به بسیاری از مشکلات روحی و جسمی شود.

کریستوفر اشنبل، پزشک، پزشک پزشکی ورزشی ییل مدیسین و استادیار ارتوپدی و توانبخشی در دانشکده پزشکی ییل، که او نیز در این مطالعه شرکت نداشت، به MNT گفت که اگرچه این مطالعه ممکن است به دلیل تمرکز بر مجموعه داده‌های موجود محدود باشد. ، یافته ها با آنچه در مورد فعالیت بدنی و سلامتی به خوبی تثبیت شده است را دنبال می کند.

اشنبل گفت: «نتایج به خوبی با مفاهیم متعددی مطابقت دارد که قبلاً از مطالعات قبلی درباره اینکه سطح فعالیت بدنی با سلامتی و خطر مرگ و میر ارتباط دارد، درست می‌دانیم.»

فکر می‌کنم این مطالعه، علی‌رغم محدودیت‌هایش، شواهد بیشتری ارائه می‌کند که نشان می‌دهد تغییر سبک زندگی بی‌تحرک به سبک زندگی فعال‌تر منجر به کاهش معنی‌دار خطر مرگ و میر می‌شود و با افزایش سطح فعالیت، کاهش خطر نیز کاهش می‌یابد.»

پیاده روی چگونه می تواند طول عمر را افزایش دهد؟
اشنبل توضیح داد که ورزش مداوم در مقایسه با سبک زندگی که عمدتاً بی تحرک است، به وضوح برای بدن ما مفید است. و پیاده روی تقریباً برای همه قابل دسترسی است و آن را به ابزاری ساده و قدرتمند برای یک زندگی سالم تبدیل می کند.

او به ما گفت که:

شرکت در فعالیت بدنی می تواند منجر به بهبود حفظ تراکم استخوان، بهبود قدرت، کاهش چربی بدن و سلامت قلب و عروق بهتر شود. همچنین می تواند منجر به بهبود خلق و خو و عملکرد شناختی شود. بهبود مواردی مانند ضربان قلب، فشار خون، یا مقدار چربی اضافی بدن می تواند به کاهش میزان سختی قلب برای پمپاژ خون در سراسر بدن کمک کند، که در عوض محافظت کننده است.

از آنجایی که بیماری های قلبی عروقی یک علت اصلی مرگ و میر در افراد مسن است (عمداً سنین موجود در این مطالعه)، چندان تعجب آور نیست که کاهش این عوامل خطر می تواند منجر به کاهش مرگ و میر قلبی عروقی و در نتیجه همه علل شود. مرگ و میر» او افزود.

گلات همچنین توضیح داد که سایر اشکال ورزش برای افرادی که عموماً فعالیت بدنی ندارند می‌تواند دلهره‌آورتر یا دشوارتر باشد. اما فواید کلی پیاده روی بسیار زیاد است.

«پیاده روی از نظر شدت و سهولت کمتر با دویدن یا تمرین با وزنه متفاوت است و به ویژه برای افراد کم تحرک موثر است. گلات گفت: در حالی که دویدن و تمرینات با وزنه سیستم‌های فیزیولوژیکی مختلفی مانند سلامت قلب و عروق یا اسکلتی عضلانی را هدف قرار می‌دهند، پیاده‌روی راحت‌تر حفظ می‌شود و بدون موانعی که اغلب با تمرینات شدیدتر همراه است، مزایای قابل توجهی برای طول عمر فراهم می‌کند.

آیا برای بهره مندی از مزایای پیاده روی دیر شده است؟
گلات گفت: “سن قطعی خاصی برای مزایای پیاده روی وجود ندارد.” حتی افرادی که بعداً در زندگی شروع به راه رفتن می‌کنند، می‌توانند پیشرفت‌های معناداری در سلامت و امید به زندگی ببینند، اگرچه میزان سود ممکن است به شرایط سلامتی از قبل موجود بستگی داشته باشد. با این حال، افرادی که قبلاً غیرفعال بودند، بیشترین دستاوردهای نسبی را تجربه می کنند.

اشنبل توضیح داد که نگاه کردن به فعالیت بدنی به عنوان یک تلاش بیهوده در زندگی بعدی یک اشتباه است، اگر هیچ چیز دیگری نباشد، زیرا می تواند بسیاری از عناصر زندگی را بهبود بخشد، اما خطرات ناشی از پیری را نیز از بین می برد.

منبع:medicalnewstoday