این اپلیکیشن‌های تناسب اندام و کالری‌شماری قرار بود حال مردم رو خوب کنن و کمک کنن با ردیابی پیشرفتشون، سالم‌تر بشن.

ولی یه تحقیق جدید نشون می‌ده خیلی‌ها می‌بینن که این اپ‌ها کاملاً حال‌شون رو بد می‌کنه و به ضررشون تموم می‌شه. محققان روز ۲۲ اکتبر در مجله بریتانیایی روانشناسی سلامت گزارش دادن که بعضی‌ها وقتی از این اپ‌ها استفاده می‌کنن، حس شرم، ناامیدی، سرخوردگی و پوچی دارن، و همین تلاش‌هاشون برای بهبود سلامتی رو از بین می‌بره.

پائولینا بوندارونک، محقق ارشد دانشگاه کالج لندن، می‌گه: «ما دیدیم که کلی سرزنش و شرمندگی وجود داره. مردم حس می‌کنن اون‌قدری که باید، خوب کار نمی‌کنن.» اون توی یه خبر مطبوعاتی گفته: «این تأثیرات روحی ممکنه در نهایت به انگیزه و سلامت مردم آسیب بزنه.»

برای این مطالعه، محققا تقریباً ۱۴ هزار پست درباره پنج تا از اپ‌های معروف فیتنس رو از شبکه اجتماعی توییتر (قبل از اینکه اسمش بشه X) بررسی کردن.

اسم این اپ‌ها MyFitnessPal، Strava، WW، Workouts by Muscle Booster, Fitness Coach & Diet و FitCoach بود. بیشتر پست‌ها (تقریباً ۸۵۰۰ تا) مربوط به MyFitnessPal بود، بعدش هم Strava و WW (که قبلاً اسمش Weight Watchers بود) قرار داشتن.

نتایج نشون داد که این اپ‌ها همون‌قدر که انگیزه می‌دن، به همون اندازه هم باعث سرخوردگی می‌شن. کاربرها این موارد رو بیان کرده بودن:

• احساس شرم از ثبت کردن غذاهای “ناسالم”.

• کلافگی از اعلان‌هایی که برای ثبت کالری یا کم کردن مصرف قند میاد.

• ناامیدی از پیشرفت کند در رسیدن به هدف‌هایی که اپ تعیین کرده.

• شک و تردید نسبت به هدف‌های سختگیرانه‌ای که اپ‌ها می‌ذارن.

• عصبانیت از باگ‌هایی (اشکالات فنی) که نمی‌ذارن فعالیت فیزیکی درست ردیابی بشه.

لوسی پورتر، یکی دیگه از محققای ارشد، می‌گه: «وقتی ابزارهای تغییر رفتار رو می‌فرستیم توی دنیا، خیلی مهمه که ببینیم پیامدهای ناخواسته هم دارن یا نه.»

پورتر توی بیانیه‌ش گفته: «گوش دادن به گزارش‌های کاربران توی شبکه‌های اجتماعی نشون داده که اپ‌های فیتنس گاهی وقتا می‌تونن باعث شن کاربرها روحیه‌شون رو ببازن و بخوان کلاً بی‌خیال بشن – که دقیقاً برعکس کاریه که قرار بوده این ابزارها انجام بدن!»

چند تا مثالش ایناست:

«همین الان یه اعلان از مای فیتنس پل برام اومد که یادآوری می‌کرد شام امروزم رو ثبت کنم، ولی نمی‌خوام چون خجالت می‌کشم که همین الان دومینوز خوردم.» اینو یه کاربر توی توییتر پست کرده بود.

یکی دیگه نوشته بود: «چقدر ناامیدکننده‌ست وقتی یه روز تمام باشگاه رو ترکوندی و MyFitnessPal رو هم چک کردی، ولی هیچ فرقی نکرده.»

یه کاربر سوم هم گفته: «الان غذای ناهارم رو توی مای فیتنس پل ثبت کردم… آخیش. حتماً بعداً باید برم باشگاه. همچنین، از بس گشنه‌ام بود زیاد خوردم. الان حس می‌کنم افتضاح پر شدم.»

محققا می‌گن همه این تجربه‌ها ممکنه باعث بشه آدم‌هایی که هدف‌های خوبی دارن، قید همه چیز رو بزنن و بی‌خیال هدف‌هاشون بشن.

این نتایج نشون می‌ده که بهتره اپ‌های فیتنس از شمارش سفت و سخت کالری و ورزش دست بردارن و روی یک رویکرد جامع‌تر برای سلامتی تمرکز کنن.

بوندارونک می‌گه: «به جای معیارهای موفقیت خیلی باریک و سختگیرانه که فقط به میزان وزن کم‌شده ربط دارن، اپ‌های سلامتی باید رفاه کلی رو در اولویت بذارن و روی انگیزه درونی تمرکز کنن – یعنی لذت یا رضایت ذاتی که از فعالیت‌ها به دست میاد.»

محققا اشاره کردن که اپ‌ها هدف‌هاشون رو بر اساس توصیه‌های بهداشت عمومی تنظیم نکرده بودن. در عوض، این هدف‌ها بر اساس هدف‌های وزنی خود کاربرها تعیین می‌شد، که می‌تونست منجر به توصیه‌های غیرواقعی یا ناایمن بشه.

بوندارونک می‌گه: «خودنظارتی و برنامه‌ریزی عملی ابزارهای قدرتمندی برای تغییر رفتار هستن، ولی ما بیش از حد ازشون استفاده می‌کنیم. باید یاد بگیریم با خودمون مهربون‌تر باشیم. ما توی سرزنش و شرمنده کردن خودمون خوب عمل می‌کنیم چون فکر می‌کنیم این کار کمک می‌کنه بهتر بشیم، اما در واقع اثر معکوس داره.»

پورتر هم موافقه و می‌گه: «ما از تحقیقات قبلی می‌دونیم که احساس شرمندگی و بدبختی داشتن نسبت به خود، از تغییر رفتار سالم و طولانی‌مدت حمایت نمی‌کنه. حالا باید بدونیم که این تأثیرات روی روحیه و سلامت عاطفی چقدر گسترده‌ست و آیا کاری می‌شه کرد که اپ‌های فیتنس رو طوری تنظیم کنیم که بهتر نیازهای مردم رو برآورده کنن.»

با این حال، بوندارونک اشاره کرد که این مطالعه فقط روی پست‌های منفی تمرکز داشته، «پس ما نمی‌تونیم اثر کلی این اپ‌ها رو از نظر رفاه‌مون ارزیابی کنیم. شاید این اپ‌ها یه جنبه منفی داشته باشن، اما احتمالاً برای خیلی از مردم فوایدی هم دارن.»

لينک منبع