کیت لمبرت و خانواده‌ش با گرمای شدید تابستون شیکاگو اینجوری کنار میان که تا جایی که میشه سریع از خونه میرن بیرون و برمی‌گردن و مطمئن میشن که پرده‌های عایقشون همیشه کشیده باشه.

لمبرت میگه: «واقعاً فقط باید کمتر تو معرض گرما قرار بگیریم. یعنی بهترین کاری که می‌تونی بکنی تا نقاط خنک‌کننده رو مدیریت کنی.»

لمبرت هم مثل ده‌ها میلیون آمریکایی دیگه داره با موج‌های گرمای شدید دست و پنجه نرم می‌کنه، موج‌هایی که توشون دما مدام از ۳۲ درجه سانتی‌گراد بالاتر میره. بیشتر وقتا، گرما بیشترین ضربه رو به رنگین‌پوست‌ها و ساکنان کم‌درآمد میزنه، هرچند که لمبرت و خانواده‌ش خودشون رو جزو طبقه متوسط می‌دونن.

لمبرت میگه: «واقعیت اینه که یه ربطی بین وضع مالی و سطح راحتی و حال خوب شما موقع گرمای شدید وجود داره. اگه پول و امکانات خنک کردن رو نداشته باشی، سه تا راه داری: یا می‌پزی، یا عذاب می‌کشی و باهاش کنار میای، یا بهترین کاری که می‌تونی می‌کنی تا بری بیرون و جاهایی که کولر دارن رو پیدا کنی.»

آمار مرگ و میر از شهرهای مختلف کشور نشون داده که گرما بیشتر قربانی‌هاش رو از بین قشرهای کم‌درآمد و رنگین‌پوست انتخاب می‌کنه.

فعالای عدالت زیست‌محیطی ریشه این نابرابری رو تو سیاست‌های تبعیض‌آمیز مسکن که دهه‌ها ادامه داشته، می‌دونن، مخصوصاً «خط قرمزکشی» (redlining) – یعنی همون روش دولت تو دهه ۱۹۳۰ که ارزش سرمایه‌گذاری محله‌ها رو بر اساس نژاد تعیین می‌کرد و به خریدارای اقلیت وام مسکن نمی‌داد.

آلیشیا وایت، بنیانگذار «پروژه پتالز»، یه سازمان غیرانتفاعی زیست‌محیطی که روی این جوامع تمرکز داره، میگه: «اون خط قرمزکشی و همه بی‌عدالتی‌های زیست‌محیطی تاریخی که در حق جوامع سیاه‌پوست و رنگین‌پوست تو این کشور شده، الان دیگه کارد رو به استخون رسونده چون داره روی همه تأثیر میذاره.» وایت میگه: «بیشترین ضربه رو هم محله‌های ما می‌خورن.»

فضای سبز بیشتری لازمه

گرمای شدید فقط اذیت‌کننده نیست؛ این گرما علت اصلی مرگ و میرهای ناشی از آب و هوا تو کل کشوره. طبق یه گزارش مرگ و میر تو نیویورک، گرمای شدید هر سال به طور متوسط جون ۳۵۰ نیویورکی رو می‌گیره. به گفته اریک کلایننبرگ، استاد جامعه‌شناسی تو دانشگاه نیویورک، با اینکه موج‌های گرما «فوق‌العاده کشنده‌ست»، اما «تا حد زیادی بهش بی‌توجهی میشه.» گرما دیده نمیشه و مثل طوفان یا سیل، تصاویر هیجان‌انگیز و چشمگیری نداره.

کلایننبرگ، نویسنده کتاب «موج گرما: کالبدشکافی اجتماعی یک فاجعه در شیکاگو»، میگه: «از اون طرف، آدمایی که موج گرما روشون تأثیر میذاره هم اغلب تو زندگی عمومی ما نادیده گرفته میشن. بیشترشون فقیر، سیاه‌پوست و سالمند هستن. اون‌ها اغلب تو محله‌های جدا شده زندگی می‌کنن.»

طرفدارای محیط زیست میگن یه راه حل برای شکست دادن گرما تو شهرهای بزرگ و شلوغ، کاشتن درختای بیشتر، ایجاد فضاهای سبز مثل پارک و چمنزار و پوشوندن پشت‌بوم‌ها با گیاهانه.

تو آریزونا، یه سازمان غیرانتفاعی به اسم «پتانسیل نامحدود» که روی ارتقای سلامت و تندرستی تمرکز داره، یه برنامه‌ای رو برای توسعه نیروی کار جنگل‌داری شهری داره تا پوشش درختی رو تو شهر فینیکس رشد بده و ازش نگهداری کنه.

تاوشا تراهان، مدیر جوامع سالم تو این سازمان، میگه که رشد پوشش درختی تو فینیکس، مخصوصاً تو محله‌های کم‌درآمد، خیلی لازمه چون کمبود درخت باعث میشه دمای هوای اونجاها بالاتر بره.

تراهان میگه: «دلایل زیادی وجود داره که باعث میشه بعضی محله‌ها گرم‌تر باشن، ولی یکی از اون دلایل اینه که اونا خیلی ساده درختای کمتری دارن. این یه چیز کاملاً واضحه. می‌تونید تو یه محله رانندگی کنید و یه تفاوت اساسی رو تو پوشش درختی ببینید.»

پاییز گذشته، شورای شهر نیویورک قوانینی رو تصویب کرد که درخت‌ها رو به برنامه‌های پایداری شهر اضافه می‌کرد و شهر رو ملزم می‌کرد که یه برنامه جنگل شهری برای افزایش پوشش درختی از ۲۲ به ۳۰ درصد تا سال ۲۰۳۵ تدوین کنه. با این حال، هنوزم خیلی از محله‌هایی که عمدتاً سیاه‌پوست و لاتین‌تبار هستن، تو شعاع پنج مایلی‌شون هیچ فضای سبزی ندارن.

وایت، بنیانگذار «پروژه پتالز»، میگه سازمانش داره تلاش می‌کنه این وضعیت رو با فراهم کردن منابعی که این جوامع برای ایجاد فضاهای سبز مثل باغچه‌های عمومی نیاز دارن، تغییر بده. از سال ۲۰۱۵، این پروژه به بازگشایی ۱۰ تا فضای سبز، از یه چهارم هکتار گرفته تا پنج هکتار، کمک کرده.

وایت میگه: «این فضاها واقعاً به تصفیه هوای ما کمک می‌کنن و دمای هوا رو پایین میارن.»

اما این فضاها، مثل یکی که تو محله جامائیکا تو کوئینز با اون همه سرسبزی‌ش هست، فقط یه جایی برای خنک شدن یا پیدا کردن سایه نیستن. اینا جایی هستن که یه جامعه می‌تونه رشد کنه. وایت میگه اغلب می‌تونید ساکنان و داوطلب‌ها رو ببینید که نشستن و با هم حرف می‌زنن، یه جای آروم برای کتاب خوندن پیدا می‌کنن، برای مدرسه درس می‌خونن و غذای خودشون رو پرورش میدن.

وایت میگه: «تو جایی مثل نیویورک، به ما میگن جنگل بتنی، (بعضی) آدما اصلاً به فضای سبز دسترسی ندارن.»

مبارزه با گرما با کمک داده‌ها

با بالا رفتن دما و الگوهای ساخت و ساز، متخصص‌ها میگن که هوا فقط قراره گرم‌تر بشه، مگه اینکه یه کاری انجام بشه. بعضی‌ها دارن از داده‌ها به عنوان راهی برای هشدار دادن به جوامع درباره خطرات رو به رشد استفاده می‌کنن.

برای مثال، کوین لانزا، استادیار علوم زیست‌محیطی تو دانشکده بهداشت عمومی UTHealth هیوستون تو آستین، داره به شهرها کمک می‌کنه تا قرار گرفتن در معرض گرما رو تو ایستگاه‌های اتوبوس کم کنن. لانزا میگه چون جوامع رنگین‌پوست تگزاس خیلی به سیستم‌های حمل و نقل عمومی وابسته هستن، این باعث میشه بیشتر در معرض گرما قرار بگیرن.

تو سال ۲۰۱۹، تحقیق لانزا نشون داد که تو گرم‌ترین روزها، تعداد مسافرای اتوبوس کمتر میشد. اما وقتی ایستگاه‌های اتوبوس با درختا سایه داشتن، اون منطقه دو برابر خنک‌تر بود و جلوی افت شدید مسافرها رو می‌گرفت. لانزا میگه این یافته‌ها باعث شد سازمان حمل و نقل هیوستون و آژانس‌های دیگه دست به کار بشن تا ایستگاه‌های اتوبوسشون رو برای فرار از گرما دوباره طراحی کنن.

از ماه ژوئن، طبق گزارش رسانه عمومی هیوستون، شش تا ایستگاه دوباره طراحی شدن تا جریان هوای بیشتری داشته باشن و انتظار میره ایستگاه‌های بیشتری هم تو شش ماه آینده جایگزین بشن.

تو سال ۲۰۲۳، کپ مترو، سازمان حمل و نقل آستین، هم از تحقیق لانزا استفاده کرد تا یه برنامه‌ای برای کم کردن تأثیرات گرما با کاشتن درختای بیشتر تو سراسر شهر و نزدیک ایستگاه‌های اتوبوس موجود، تدوین کنه.

یه داشبورد آب و هوایی به جوامع لاتین‌تبار کمک می‌کنه

جولیا سیلور، که تمام عمرش ساکن کالیفرنیا بوده، قبلاً تابستون‌هاش رو با خانواده‌ش تو یه استخر عمومی روباز می‌گذروند. حالا، با موج‌های گرمای بی‌سابقه، سیلور و خانواده‌ش بیشتر تابستون رو تو خونه‌شون تو لس‌آنجلس، مرکز خرید محلی یا بقیه مکان‌های دارای کولر گذروندن.

سیلور، یه محقق تو موسسه سیاست و سیاست‌گذاری لاتین‌تباران UCLA، میگه: «دیگه یه جورایی غیرقابل تحمل شده که تو اون روزای گرم تابستون بیرون وقت بگذرونی.»

تو ماه ژوئن، این موسسه یه داشبورد آب و هوا و سلامت لاتین‌تباران رو راه انداخت که یه منبع مرکزی ایجاد می‌کنه که نابرابری‌های آب و هوایی محله‌های لاتین‌تبار رو تو سراسر کالیفرنیا نشون میده. این داشبورد که با راهنمایی یه کمیته مشورتی از متخصصای عدالت آب و هوایی، بهداشت عمومی و داده‌های عادلانه ساخته شده، نشون میده که ۹۰ درصد از جمعیت لاتین‌تبار کالیفرنیا با نابرابری‌های آب و هوایی روبرو هستن، از آلودگی هوای بیشتر گرفته تا روزهای گرمای شدید بیشتر نسبت به ساکنان سفیدپوست.

سیلور، تحلیلگر ارشد تحقیقات تو این موسسه و رهبر این پروژه، میگه: «نابرابری‌هایی که تو این داشبورد نشون داده شدن، تصادفی نیستن.»

سیلور گفت هدف اصلی این داشبورد اینه که مطمئن بشه رهبران محلی، گروه‌های اجتماعی، آژانس‌های دولتی و بقیه به داده‌های قابل اعتمادی دسترسی دارن که تجربه جوامع تو کالیفرنیا و خیلی از ایالت‌های دیگه رو نشون میده.

سیلور میگه: «هرچی تغییرات آب و هوایی شدیدتر میشه، زندگی برای آدما سخت‌تر میشه و بیرون بودن برای آدما خطرناک‌تر میشه.»

این داشبورد با کمک به سازمان‌ها برای درک اینکه کی بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیره و کجا بیشترین نیازها وجود داره، به ایجاد یه تغییر به سمت برنامه‌ریزی آب و هوایی فراگیرتر کمک می‌ک Rovcا.

آرتورو وارگاس بوستامانته، مدیر هیئت علمی تحقیقات تو این موسسه و محقق اصلی این پروژه، میگه: «با روشن کردن این الگوها، می‌تونیم شروع به اصلاح اونا بکنیم.»

لينک منبع