در کودکی، ای جی بک برای یک سرطان نادر تیروئید کودکان در NYU Langone Health تحت درمان قرار گرفت. حدود 10 سال پس از اسکن که او را عاری از سرطان اعلام کرد، بک در انتخاب شماره 1 خود برای دانشکده پزشکی پذیرفته شد: دانشکده پزشکی NYU Grossman. تبدیل او از یک بیمار اطفال به پزشک مشتاق، نگاهی اجمالی به تأثیر NYU Langone در شکل‌دهی به پزشکان آینده، و ماموریت یک زن برای تکریم – و پیوستن – به کسانی که زندگی او را نجات دادند، ارائه می‌دهد.

آغاز یواشکی سرطان تیروئید
والدین بک مراقب مراقبت های پزشکی او بودند، اما تا زمانی که یک پزشک متخصص پوست متوجه توده ای شد که از وسط گردن بک بیرون زده بود. حقیقت اندکی پس از آن آشکار شد: یک تومور نادر و خطرناک تیروئید اطفال در گردن او جای گرفته بود و در خطر گسترش بود.

بک به یاد می آورد: “من 10 ساله بودم.” “من تمام وزن تشخیص را درک نکردم، اما مهربانی همه در NYU Langone را به یاد می‌آورم که از من مراقبت کردند. آنها باعث شدند همه ما احساس حمایت کنیم – نه فقط من، بلکه والدینم.”

درمان ناوبری: دیدگاه کودک در مورد مراقبت از سرطان
دکتر Kepal N. Patel که پزشک بک بود و اکنون رئیس بخش جراحی غدد درون ریز و یک جراح برجسته در برنامه تیروئید NYU Langone است، گفت: «گردن بدون درد همیشه باید زودتر بررسی شود. “داشتن یک تومور بزرگ در یک گردن کوچک می تواند خطر بیشتری برای ساختارهای اطراف داشته باشد و خطر جراحی را افزایش دهد. تومور می تواند اعصاب تارهای صوتی را درگیر کند، صدای آنها را تحت تاثیر قرار دهد و به غدد لنفاوی گسترش یابد. ما مجبور شدیم به سرعت به از این نگرانی ها دوری کنید.”

سرطان تیروئید در دوران کودکی غیرمعمول است، و مورد بک بسیار نادر بود، چیزی که معمولاً حتی در یک تمرین با حجم بالا نیز دیده نمی شد. این یک مسئولیت بزرگ بود – یک تومور بزرگ در گردن کوچکی که سلامت و زندگی عادی کودک در خطر بود.

دکتر پاتل یک تیروئیدکتومی کامل با دیسکسیون گردن انجام داد، یک جراحی که کل تیروئید به همراه غدد لنفاوی نهفته اطراف آن برداشته شد. این کار جان بک را نجات داد و در عین حال توانایی صحبت کردن او را حفظ کرد. اگرچه تغییرات صدا پس از عمل تیروئیدکتومی امکان پذیر است، اما صدای او به لطف کار دقیق تیم در جلوگیری از آسیب به تارهای صوتی او ثابت ماند.

پس از جراحی، بک تحت درمان با ید رادیواکتیو (RAI) قرار گرفت. درمان RAI اغلب پس از برداشتن تیروئید، زمانی که سرطان گسترش یافته است، استفاده می شود. به از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده کمک می کند و از عود آن جلوگیری می کند.

بک گفت: «من در خوابیدن زیر اسکن بسیار خوب بودم. در میان خستگی و فرسودگی درمان‌ها، حتی یک پیاده‌روی کوتاه از مترو تا بیمارستان به طرز غیرممکنی طولانی به نظر می‌رسید.

بک مسئولیت مضاعفی در انجام اقدامات احتیاطی پرتودرمانی در طول درمان برای محافظت از اعضای خانواده خود، به ویژه خواهران جوانش، داشت. قرار گرفتن در اطراف چنین تشعشعی می تواند یک عامل خطر برای سرطان باشد.

پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ او به عنوان یک تیم برای محافظت از بک در برابر انتظارات غیرطبیعی انعطاف پذیری که اغلب از کودکان بیمار اعمال می شود، کار کردند. اما زمانی که برخی از بچه های دیگر بی دغدغه ترین لحظات زندگی خود را سپری می کردند، بک پر از اضطراب بود. او گفت که هنوز هم با عصبانیت گردنش را برای توده ها بررسی می کند، حتی زمانی که به چیزی بی ضرر مانند سرماخوردگی مبتلا می شود.

تصمیم برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی
پس از بهبودی، بک به زندگی در بیمارستان به عنوان چیزی نگاه می کرد که باید پشت سر بگذارد. تا زمانی که او در یک فارغ التحصیلی برای دانش آموزان دبیرستانی که از سرطان اطفال نجات یافته بودند شرکت کرد که با این واقعیت که انکولوژیست قدیمی او در همان سال بازنشسته شد، به او ضربه زد. ناگهان فهمید که بیش از هر چیز دیگری می‌خواهد به همان رشته‌ای که جانش را نجات داده بود، برگرداند.

منبع:news-medical